Het is weer bijna einde schooljaar.
Alles loopt al een beetje anders. De weekindeling klopt niet meer, kinderen zijn eerder thuis of later, het rooster wordt omgegooid voor een sportdag of een uitje, en tussendoor gewoon doorwerken want het leven stopt niet.
En dan is er ook altijd nog dat ene project. Wat doen we voor de juf.
Er was een keer iemand in onze klassenapp die voorstelde om de juffen een cactus te geven. Een cactus. Mijn oma heeft mij vroeger bijgebracht dat een cactus een plant is die je niet zomaar geeft. Niet aan mensen die je lief zijn, in ieder geval. Ik weet niet of dat klopt. Maar ik zat toch even een paar keer raar naar mijn telefoon te kijken.
We geven de juf een cactus.
Oké.
Mijn kinderen zitten inmiddels op de middelbare school, dus ik zit er gelukkig niet meer middenin. Maar die klassenapp, mijn god, die gaat helemaal los aan het einde van het jaar. Ik hoor vriendinnen er weer over
Ik heb er een podcastaflevering over gemaakt. Tien minuten lang praten over wat ik vind van dit gedoe aan het einde van het schooljaar. Geen rust-in-jezelf-boodschap deze keer. Gewoon even lekker klagen en een oproep aan ons allemaal om te stoppen met dingen doen waar eigenlijk niemand op zit te wachten.
Heb je tien minuten, luister dan even mee. Ik vond het zelf in ieder geval heerlijk om even los te gaan.
